Anatomie
Een pees zit aan de ene kant vast aan een spier en aan de andere kant aan het bot dat ze moeten bewegen. De pees zelf kan niet uitrekken of samentrekken, de bewegingen worden volledig door (samentrekking van) de spieren uitgevoerd.
Het is noodzakelijk dat pezen niet kunnen uitrekken, maar dit heeft wel het gevolg dat de pees geen reserve capaciteit heeft. Wanneer er een overbelasting optreedt dan leidt dit bijna altijd tot geheel of gedeeltelijke scheuring van de pees.

Verschillende niveaus met behandeling
Peesblessures zijn in te delen in drie niveaus, de overrekking, de gedeeltelijke verscheuring en de totale ruptuur.

• Overrekking: Door overbelasting is de pees uit elkaar getrokken en ontstaan er holtes gevuld met vocht of bloed, deze zorgen voor verdikking van de pees. Doordat de pees niet kapot is, zal het herstel snel en volledig zijn. Het paard heeft wel enige weken pijnstillers en rust nodig, maar zal dan snel weer de oude zijn.
  
  
• Gedeeltelijke verscheuring: Een deel van de pees is gescheurd. Tijdens echografisch onderzoek zal moeten blijken hoe ernstig het is. Ten eerste om te onderzoeken hoe groot de kans op herstel is en ten tweede om na verloop van tijd te controleren hoe het genezingsproces verloopt. Dit genezingsproces verloopt langzaam. In het begin krijgt het paard rust, ontstekingsremmers en pijnstillers en na een aantal weken kan begonnen worden met rustig stappen aan de hand.
  Dit stappen is erg belangrijk om de normale peesstructuur weer zoveel mogelijk terug te krijgen.
  
  Normale peesvezels lopen in rechte lijnen naast elkaar. Litteken peesvezels hebben de neiging meer cirkelvormig om elkaar heen te draaien als een soort gehaktbal. De treksterkte van een gehaktbal is veel minder dan die van evenwijdig verlopende peesvezels en daardoor is de kans op een nieuwe blessure veel groter. Zelfs in het meest gunstige geval haalt litteken peesweefsel niet meer dan 80% van de originele treksterkte van voor de blessure. Het is dus van belang om het genezingsproces zo optimaal mogelijk te laten verlopen en m.b.v. van echo te controleren of je niet te vroeg weer aan het werk gaat.
  
  Sinds kort is er uit Engeland een medicijn verkrijgbaar dat, indien op de juiste plaatsen ingespoten, ervoor zorgt dat het peesweefsel sneller en beter geneest. Het gevormde littekenweefsel is van betere kwaliteit en het hele genezingsproces duurt korter. Bovendien hoeft het paard minder lang of niet op rust te worden gezet.
  
  
• Totale ruptuur: Hierbij is de pees volledig doormidden waardoor de peesuiteinden uit elkaar getrokken zijn. De kans dat dit vanzelf geneest is zo goed als onmogelijk. Als het een waardevolle hengst of merrie betreft is het mogelijk te opereren om zodoende het paard voor de fokkerij te behouden. Tijdens de operatie wordt het beschadigde peesweefsel weggehaald en vervangen door een koolstofvezel (kunstpees). Voor de sport is het paard echter onbruikbaar.

Voorkomen
Het merendeel van de peesblessures is niet te voorkomen. Bandages, strijklappen en pijpkousen bieden bescherming als het paard zich met zijn eigen benen raakt. De meeste peesbeschadigingen ontstaan echter door een plotselinge sterke of door geringe langdurige overbelasting. Dit kan ook het gevolg zijn van verkeerde bekapping. Een slechte beenstand zorgt voor geringe langdurige overbelasting (zie foto). Dit paard heeft een te lange toom en de verzenen zijn ondergeschoven.
Daarnaast vergroot het rijden in onregelmatig terrein of het snel rijden met vermoeide paarden het risico op blessures.

« terug